ÖYLE YA DA BÖYLE ÖĞRETİR ÖZLEMEK

 

ÖYLE YA DA BÖYLE ÖĞRETİR ÖZLEMEK

Sizce bir duyguyu tanımak ve onu tanımlamak ne kadar zordur? Sevgi ile anıldıkça keyiflendiren, nefret ile anıldıkça ızdırap veren duygu diyebilir miyiz? Hepimizin hakkında az çok fikir sahibi olduğu, hakkında bir şeyler söyleyebildiği ama sadece bu duyguya yaşayanların hançer saplanmış gibi acı çekmek olarak bildiği duygudur özlemek.

Belki de aklın kalbe en çok yenildiği, istemeyerek de olsa aklın kalbin gittiği yere peşinden sürüklendiği duygudur. Tüm benliğimizle pes edip teslim olduğumuz, varlığıyla bize yokluğu, yokluğuyla da varlığın eksikliğini gösteren ve eksik yanımızı yüzümüze vuran, bize kendimizi eksik hissettiren şeye olan hasretimizden bizi vuran o muazzam duygu. İnsana sahip olmak ve sürekli görmek isteme arzusunu aşılayarak insanı gerçek olmayacak bir isteğe sürüklenmesine sebep olur. Ama tüm bunların yanında yanı başındaki birine duyulan özlem, en üst noktalara ulaşan muazzam bir duygudur.

Özlemek bir bakıma öğrenmektir bence. Bu duyguya sahip olanlara çok şey öğretir ve kişiye öğrendiklerini de tüm hayatında mükemmel bir şekilde uygulatır. Ne mi öğreniriz? Dile vurmayı: Nazım Hikmet’in ‘Benim kelime hazinem çok geniştir derdim. Senin bir kelimene yetemedim; git ne demekti?’ dediği gibi bir anda çok şey öğrenir ve bunları da istemsizce dilimize yansıtırız. Dibe vurmayı: Ne tarafa gideceğimizi bilmediğimiz için, kendimizi hiç hayal bile etmediğimiz bir dipte bulup çaresizliği hissederiz. Kalbe vurmayı: Kalbimiz ne zaman, nerde ve ne kadar kırılsa da her şeye rağmen yaşanabileceğini öğreniriz.

Dilerim ki özlemi ta derinlerde hissetmek, sizleri hayatın güzelliğinden mahrum bırakmak yerine sizlere özlemenin, kavuşmanın, kavuşamasanız bile umutla beklemenin hazzını öğretsin.

Bayram