BEN BAŞARMAK İSTEMİYORUM

 

BEN BAŞARMAK İSTEMİYORUM

Her zaman düşünmüşümdür. İnsanoğlu en çok hangi konuda kendini doyurmak ister diye. Öyle bir nokta ki; çözümü bulunamayan ve bu noktayı halledince hayatın daha da güzel olduğunu düşündüren. Yaşamımızın her anında ve alanında doğru hareketi doğru yerde yapıp şans tarafından da yerle bir edilmeyince vardığımız, egonun tatmin ve haz doyumunun sonucudur. O noktaya varınca bize mutluluk getireceğini düşünmüşüzdür hep. Bazen kendimizi topluma kabul ettirebilmek bazen ise yaşadığımız sosyal çevre tarafından kabul görmek için çoğu zaman nihai çabalarımızın gereksizliğiyle yüzleşerek, bazen ise kendimizi inandırdığımız bir hayalin, güzel tarafının avuntularıyla bütünleşerek hazzını almayı umduğumuz nokta.

Her başarılı olma arzumuz aslında özgür bireyler olmadığımızın bir kanıtı değil midir? Özgür bir bireyin, bir şeyleri başararak kendini kabul ettirebilme ihtiyacı olmaz. Sürekli başarılı olmayı, başarılı bir hayat sürmeyi arzulayan birey, aslında kendi içinde tutsak olduğu egosuna ve sürekli kendini kabul ettirmeye çalıştığı topluma  ‘bak ben böyleyim, bu makama geldim, bunu ben yaptım’ diyerek bir gövde gösterisiyle egosuna, sosyal çevresine karşı ve yine egosuyla haz doyumuna gitmesidir. Başarıyı bir tatmin etme duygusu olarak algılarsak bu bizi köleliğe, hedef olarak algılarsak bu da bizi mutluluğa götüreceği gibi, kendimize ait ve kendimize has, hem kendimizle barışık hem de dünya ile barışık, gerçekçi eserler ve kalıcı başarılar bırakmamızı sağlar.

Her elde ettiğimiz başarılarımız bizi haz doyumsuzluğuna götürmemeli. Tadına vardığımız başarılarımız bizi kendine bağımlı hale getirip, tekrar tekrar başarılı olmak için hedeflerimizin çıtasını yükseklere çıkartıp bu yolculuğun sonunda bizi mutsuz etmemeli. Unutmayın elde ettiğimiz başarılarımız bizi başarılı olmaya programlandırılmış bireyler haline getirmemeli. Programlandırılmış her şey en ufak bir arızada bozulacağı gibi, başarıya programlandırılmış her birey de en ufak bir başarısızlık ta yıkılacaktır.

Bayram